Normering hybride warmtepomp goed idee, nu tijd voor duidelijke spelregels

Het kabinet kondigt in het regeerakkoord opnieuw een normering van hybride warmtepompen aan, dit keer vanaf 2029. Dat is een goede stap om tempo te maken, want de energietransitie loopt achter op schema. De eerste stap is gezet, nu is het tijd voor duidelijke spelregels. Want dit beleid staat of valt met de juiste randvoorwaarden. Dus vragen we het kabinet om duidelijke definities, goede financieringsmogelijkheden en stabiel beleid. 

Allereerst is een heldere definitie nodig. Er wordt gesproken over een norm voor “slimme hybride warmtepompen”, maar wat daar precies onder valt, is onduidelijk. Zonder heldere regels ontstaat verwarring bij zowel consumenten die al een warmtepomp hebben en zich afvragen of die van hun wel geschikt is, als consumenten die de stap nog moeten maken. Ook voor installateurs en fabrikanten is het belangrijk om te weten aan welke eisen zij moeten voldoen.

Daarnaast staat het vast dat de initiële investering voor de consument stijgt, en hier moet goed naar gekeken worden. Een hybride warmtepomp verdient zichzelf meestal ruim terug via de energierekening. Maar de aanschaf vraagt wel om een grotere investering vooraf dan bij een nieuwe cv-ketel. Dit mag geen bottleneck zijn. Het Nationaal Warmtefonds kan hier helpen, maar in de praktijk merken wij dat veel van onze klanten deze regeling niet kennen of afhaken door een lang aanvraagproces. De normering gaat alleen goed werken als deze financieringsmogelijkheid bekender wordt, en wordt versimpeld.

Voor kleine, goed geïsoleerde appartementen speelt nog iets anders. Bij appartementen met al een zeer laag gasverbruik zal de besparing op de energielasten kleiner zijn waardoor de warmtepomp niet altijd via de energierekening wordt terugverdiend. Een uitzondering voor deze woningen kan een oplossing zijn, maar als we de energietransitie willen versnellen ligt een extra subsidie meer voor de hand. Er moet in ieder geval snel extra beleid komen om deze groep niet in de kou te laten staan. 

Tot slot is consistent en voorspelbaar beleid essentieel. Het uiteindelijke doel is onafhankelijkheid van aardgas. Abrupte beleidswijzigingen of het terugdraaien van bestaande regelingen kunnen die transitie vertragen, zoals zichtbaar werd bij de discussie rond de salderingsregeling. Daarom is het van belang dat gekozen maatregelen robuust zijn vormgegeven en bestand zijn tegen politieke wisselingen.